تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذْ يَعِدُکُمُ اللَّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّها لَکُمْ وَ تَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذاتِ الشَّوْکَةِ تَکُونُ لَکُمْ وَ يُرِيدُ اللَّهُ أَنْ يُحِقَّ الْحَقَّ بِکَلِماتِهِ وَ يَقْطَعَ دابِرَ الْکافِرِينَ «7»
وَ إِذْ يَعِدُکُمُ اللَّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ: و بياد بياوريد وقتى را که وعده فرمود حق تعالى شما را يکى از اين دو طايفه نفير يا عير را که، أَنَّها لَکُمْ: آن طايفه براى شما باشد، وَ تَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذاتِ الشَّوْکَةِ: و شما دوست داريد آنکه غير صاحبان سلاح و عد و عدد، تَکُونُ لَکُمْ: باشد براى شما، چه شنيده‌ايد کاروان چهل سوار، و لکن لشگر کفار نهصد و پنجاه مردند، پس شما آسان تر را خواهيد؛ لکن، وَ يُرِيدُ اللَّهُ: و اراده فرموده خداوند متعال، أَنْ يُحِقَّ الْحَقَّ بِکَلِماتِهِ: اينکه ثابت و مستقر گرداند حق را به آيات خود که در باب محاربه ذات الشوکه فرستاده و يا به کلمات ازلى که در باب قتل و اسر آنها در لوح ثبت فرموده: وَ لَقَدْ سَبَقَتْ کَلِمَتُنا لِعِبادِنَا الْمُرْسَلِينَ إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ وَ إِنَّ جُنْدَنا لَهُمُ الْغالِبُونَ؛ «1» و قوله: لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ کُلِّهِ وَ لَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ* «2»، يا به وعده‌هاى
«1» سوره صافات، آيه 171 تا 173.
«2» سوره توبه، آيه 33.
جلد 4 صفحه 298
فتح و ظفر که پيغمبر خود را وعده فرموده، يا مراد به آيات، امر الهى است به امداد ملائکه مر مؤمنين را، يعنى مشيت الهى تعلق گرفته که دين اسلام را ثابت و قائم گرداند به امداد ملائکه مؤمنين در محاربه مشرکين.
وَ يَقْطَعَ دابِرَ الْکافِرِينَ: و قطع فرمايد دنباله و بنياد کفار را و مستأصل نمايد معاندان را. حاصل آنکه شما مى‌خواهيد هميشه مستغرق نعم و آلاى سبحانى باشيد و هيچ مکروهى به شما نرسد، لکن خداى تعالى مى‌خواهد به سبب مکاره وارده بر شما در جهاد، اعلاى دين اسلام فرمايد بر ساير اديان.