تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) ذلِکُمْ وَ أَنَّ اللَّهَ مُوهِنُ کَيْدِ الْکافِرِينَ «18» ذلِکُمْ‌: امر آن بود که ديديد از تأييد و نصرت و قهر و غلبه، وَ أَنَّ اللَّهَ مُوهِنُ کَيْدِ الْکافِرِينَ‌: و بتحقيق خداى متعال خوار و ضعيف و سست کننده‌ جلد 4 صفحه 311 است مکر و حيله کفار را، هر چند قوى باشند به القاء رعب و خوف در قلوب آنها، و تفريق کلمه و نقض حکم به سبب اختلاف قصدشان. ابن عباس گويد: کيد کفار موهون شد به قتل جبابره و اسيرى اشراف آنها و رؤساى ايشان. تذکره: محقق است که نصرت و تأييد سبحانى هميشه با طريقه حقه و سلسله محقه خواهد بود، گر چه در بعضى مواقع به مقتضاى حکمت، امورى واقع شود که مغلوبيت حق به حسب ظاهر متصور شود، لکن شخص بصير اين نکته را دريابد که باطل سرابى است نمايان، و حقيقت ثابته ندارد، به خلاف حق که آب حياتى است بى‌پايان، گرچه ظلمات او را مخفى کند؛ سپس به اندک زمانى ريشه باطل متزلزل، و ثمره حق به جلوه ظهور در آيد: الا و انّ للباطل جوله و للحقّ دولة. «1» نظر و سير تاريخى اين مطلب را مبرهن سازد که آثار سلسله جائره طاغيه نمروديه، شداديه، فرعونيه، بنى اميه، بنى عباس، و غيره با آن همه حشمت و سطوت ظاهريه به کلى آثار آنها از عالم محو، و نام آنها به قباحت و شناعت در جرايد ثبت، و تا أبد الدهر باقى ماند، لکن جلالت سلسله جليله نبويه و هاشميه و حسينيه مطاف و مظهر توجهات اتطاف، و نام نامى آنها به حقانيت و نيکى در صفحه روزگار مستقر گرديد و مصداق کريمه: وَ أَنَّ اللَّهَ مُوهِنُ کَيْدِ الْکافِرِينَ‌، ظهور يافت.