«تخطف»، به معناى به سرعت گرفتن و ربودن است.
مسلمانان مکّه قبل از هجرت پيامبر به مدينه، همواره مورد اذيّت و آزار و شکنجه‌ى مشرکان بودند، لذا با سفارش و تدبير پيامبر به صورت فردى يا دسته‌جمعى به ديگر مناطق هجرت مى‌کردند؛ بعضى به حبشه، بعضى به يمن و طائف و برخى به شعب ابى‌طالب رفتند و پيوسته در ترس و اضطراب بودند و هنگامى که به مدينه مهاجرت کردند، هيچ خانه و کاشانه‌اى نداشتند و عدّه‌ى بسيارى از آنان جزو اصحاب صُفّه ودر مسجد پيامبر جاى گرفته بودند. انصار نيز در اوائل هجرت پيامبر به مدينه، در فقر و ندارى و قحطى گرفتار بودند به
جلد 3 - صفحه 299
حدّى که به دانه‌اى خرما بسنده مى‌کردند، به علاوه گرفتار اذيّت و آزار يهوديان نيز بودند.
امّا در اواخر بعثت، خداوند به مسلمانان مکنت و توانايى داد و به چنان قدرتى رسيدند که اهل ذمّه به آنان جزيه مى‌دادند و يا مشرکان همواره در ترس و اضطراب از کشته و اسيرشدن و به غلامى و کنيزى گرفته شدن توسط مسلمانان بودند و بعضى نيز با طوع و رغبت اموال خود را تقديم مسلمانان مى‌کردند. «1» در اينجا خداوند ضعف و ناتوانى آنان را يادآور مى‌شود تا شکرگزار قدرت و امنيّت بوجود آمده باشند.