پیام‌های تفسیر نور

1- خيانت، با ايمان داشتن سازگار نيست. لازمه‌ى ايمان، امانت‌دارى است. «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَخُونُوا» 2- گاهى يک اشاره به سود دشمن، خيانت است. (با توجّه به شأن نزول اوّل) 3- افشاى اسرار نظامى، خيانتى زشت است. (با توجّه به شأن نزول دوم) 4- خيانت به پيامبر، خيانت به خداوند است. «لا تَخُونُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ» ( «لا تَخُونُوا» در مورد خدا وپيامبر با هم آمده، در مورد ساير مردم تکرار شده است.) 5- خيانت به خدا و رسول، خيانت به خود است و زيان آن به خود انسان بازمى‌گردد. «لا تَخُونُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ وَ تَخُونُوا أَماناتِکُمْ» (طبق اين معنى که با ظاهر آيه سازگار است، تقدير گرفتن کلمه‌ى «لا» در «تَخُونُوا أَماناتِکُمْ»، نيازى نيست.) «1». تفسير نورالثقلين. «2». تفسير نمونه. «3». کافى، ج 2، ص 104. جلد 3 - صفحه 302 6- امانت مردم به منزله‌ى امانت خود ما و خيانت به آن خيانت به خودمان است. لا تَخُونُوا ... تَخُونُوا أَماناتِکُمْ‌ 7- خيانت، فطرتاً زشت و محکوم است. «وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ» 8- خيانت‌هاى آگاهانه، خطرناک است. «وَ تَخُونُوا أَماناتِکُمْ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ» (هم به زشتى خيانت آگاهيد و هم پيامدهاى بد آن را مى‌دانيد)