1- علاقه‌ى افراطى به مال و فرزند، انسان را به خيانت مى‌کشد. لا تَخُونُوا ... وَ اعْلَمُوا ... و حتّى گاهى موجب دست برداشتن از اصول انسانى و دينى (امانت و اداى امانت) مى‌شود. (با توجّه به شأن نزول آيه قبل)
2- مال و فرزند مى‌توانند دو دام فريبنده باشند. «أَنَّما أَمْوالُکُمْ وَ أَوْلادُکُمْ فِتْنَةٌ»
3- توجّه به پاداش بزرگ الهى، از اسباب دل کندن از دنيا و ترک خيانت است.
«أَنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ»
4- مال وفرزند با تمام جاذبه‌هايى که دارند، در مقايسه با الطاف وپاداش‌هاى الهى ناچيز هستند. (در برابر «أَمْوالُکُمْ وَ أَوْلادُکُمْ»، عبارت «أَجْرٌ عَظِيمٌ» آمده است) «4»
«1». آل‌عمران، 10.
«2». تفسير راهنما.
«3». نهج‌البلاغه، حکمت 93.
«4». اکنون که اين سطرها را مى‌نويسم، شب عاشوراى حسينى است که امام حسين عليه السلام همه چيز خود را در يک روز با خدا معامله کرد و داغ‌هايى ديد که هر يک به تنهايى کافى است تا انسانى را از پا در آورد، ولى آنچه امام را در برابر تمام حوادث استوار کرد اين بود که آنها را در برابر خداوند ناچيز ديد. حتّى وقتى کودک شش ماهه‌اش را در برابرش شهيد کردند، فرمود: «همين که خداوند ناظر بر اين صحنه است، مرا کافى است». وحضرت زينب عليها السلام عصر عاشورا که بدن قطعه قطعه شده برادرش امام‌حسين عليه السلام را ديد فرمود: «خداوندا! اين قليل را از ما قبول کن». و در مجلس يزيد نيز فرمود: «آنچه در کربلا ديدم، جز جميل و زيبايى از خداوند چيزى نبود».
آرى، با ايمان به کم بودن و عارضى بودن دنيا و ايمان به بزرگى و اجر عظيم نزد خداوند، مى‌توان با سخت‌ترين حوادث مقابله کرد.
تفسير نور(10جلدى)، ج3، ص: 304