تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما کانَ صَلاتُهُمْ عِنْدَ الْبَيْتِ إِلاَّ مُکاءً وَ تَصْدِيَةً فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما کُنْتُمْ تَکْفُرُونَ (35)
بعد از آن توصيف فرمايد نماز مشرکين را:
وَ ما کانَ صَلاتُهُمْ عِنْدَ الْبَيْتِ: و نيست نماز مشرکان نزديک خانه کعبه يا آنچه را که نماز ناميده‌اند، إِلَّا مُکاءً وَ تَصْدِيَةً: مگر صفير زدن و دست بهم زدن. عادت مشرکان بود مرد و زن عريان طواف مى‌کردند و صفير و کف مى‌زدند.
ابن عباس نقل نموده که: چون حضرت در کعبه به نماز مشغول مى‌شد، بنى عبد الدار براى تغليط آن سرور، در عقب صفير و کف مى‌زدند. و بنابراين تقدير، مراد نماز مأمور به باشد. فَذُوقُوا الْعَذابَ: (در کلام محذوفى است، اى: يقال لهم اذا عذّبوا: فذوقوا العذاب) پس بچشيد عذاب را اى کافران به قتل و اسر روز بدر و حرق و زجر روز حشر، بِما کُنْتُمْ تَکْفُرُونَ: به سبب آنچه هستيد کفر مى‌ورزيد به توحيد الهى و نبوت حضرت رسالت پناهى. اين آيه شريفه براى تقرير استحقاق ايشان است عذاب دارين را با عدم ولايت آنها مسجد الحرام را، چه ولايت لايق کسى نيست که او را اين نوع از نماز باشد.