تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)
وَ ما کانَ صَلاتُهُمْ عِنْدَ الْبَيْتِ إِلاَّ مُکاءً وَ تَصْدِيَةً فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما کُنْتُمْ تَکْفُرُونَ (35)
ترجمه
و نباشد نمازشان نزد کعبه مگر صفيرى و دست زدنى پس بچشيد عذاب را براى بودنتان کافران.
تفسير
کفّار مکّه بجاى نماز صفير ميکشيدند و دست ميزدند چون گفته شده است عادتشان اين بود که طواف مينمودند برهنه دور خانه کعبه و انگشتها را داخل در يکديگر مى‌کردند و صفير مى‌کشيدند و دست ميزدند و اين کار را وقتى ميکردند که پيغمبر (ص) مشغول قرائت در نماز بود براى آنکه حواس پيغمبر (ص) را پرت کنند و شايد باين جهت از داخل نمودن انگشتان در يکديگر نهى شده است و معنى مکاء و تصديه را بنحويکه بيان شد در معانى و عياشى ره از حضرت صادق (ع) و در عيون از حضرت رضا (ع) نقل نموده است و در مجمع روايت نموده که پيغمبر (ص) وقتى در مسجد الحرام مشغول بنماز ميشد دو نفر از بنى عبد الّدار در دست راست او مى‌ايستادند و صفير ميزدند و دو نفر در دست چپ او و کف ميزدند و حواس پيغمبر (ص) را پرت ميکردند و تمام آنها در جنگ بدر کشته شدند پس عذاب دنياشان قتل و اسارت بود و عذاب آخرتشان آتش جهنم براى کفرشان بخدا و پيغمبر او و بنظر حقير ظاهر آيه آنستکه کيفيت نمازشان اين بوده و منافات ندارد با آنکه براى آزار پيغمبر (ص) هم بجا مى‌آوردند خدا ميفرمايد نماز آنها اثرى نداشت و چيزى نبود مگر دو صوت لهوى پس مبعّد از حق بود نه مقرّب باو.
جلد 2 صفحه 532