تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ رِيحُکُمْ وَ اصْبِرُوا إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ (46)
«1» بحار الانوار، جلد 93، صفحه 163، حديث 43.
«2» ارشاد القلوب، جزء اوّل، فى الدعاء و برکته و فضله، صفحه 151.
جلد 4 صفحه 352
وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ: فرمان بردارى کنيد خدا و پيغمبر او را صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در امر به جهاد و ثبات در معرکه کار زار، وَ لا تَنازَعُوا: و منازعه مکنيد در تلاقى دشمن به اختلاف آراء، فَتَفْشَلُوا: پس بد دل شويد، وَ تَذْهَبَ رِيحُکُمْ: و برود قوت و دولت شما.
نکته: ريح مستعار باشد براى دولت، چه دولت در تمشى امور و نفاذ آن مشابه باد است در هبوب و نفوذ آن، و گفته‌اند: اذا هبت رياحک فاغتنمها. يا مراد باد حقيقى است، زيرا نصرت نباشد، زيرا مکر به بادى که حق تعالى از مهبّ فتح فرستد و آن را ريح النصره گويند. و حديث است نصرت بالصّبا و اهلکت بالدّبور.
وَ اصْبِرُوا: و بردبارى کنيد در مقاتله دشمن و مشقت طاعات و ترک معاصى، إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ: بدرستى که خداى تعالى با صابران است به حفظ و نصرت. رازى گويد: خداى تعالى در اين آيه مؤمنان را امر فرمايد به صبر و ثبات و ترک منازعه و اختلاف، زيرا هر کجا که اختلاف افتاد، رحمت برطرف شد. و وهنى که در احد به مسلمانان رسيد، بواسطه اختلاف ايشان بود.