تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لا تَکُونُوا کَالَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بَطَراً وَ رِئاءَ النَّاسِ وَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ اللَّهُ بِما يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ (47)
وَ لا تَکُونُوا کَالَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ: و نباشيد مانند کسانى که بيرون شدند از شهرها و منازل خود، بَطَراً وَ رِئاءَ النَّاسِ: از روى سرکشى و فخر و نمايش مردم. مراد اهل مکه‌اند که به جماعت کاروان بيرون آمدند در جحفه.
سفير أبو سفيان رسيد که باز گرديد، ما کاروان را به سلامت آورديم. پس مردم
جلد 4 صفحه 353
برگشتند. أبو جهل گفت: به بدر مى‌رويم مى‌رويم به شرب خمر مشغول، و مغنيان سرود کنند، و دف زنيم، و مردم را طعام دهيم تا آوازه ابهت و کرم ما در عرب منتشر، و از شجاعت ما حساب برند. پس حق تعالى فرمايد: اى مؤمنان شما بايد مثل کفار از شهر خود بيرون نرويد، زيرا آنها ياغى و مرائيند.
وَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ: و منع مى‌کنند و باز مى‌دارند مردم را از دين خدا که راه حق است، وَ اللَّهُ بِما يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ: و خداى تعالى به آنچه آنها مى‌کنند دانا است به نحوى که احاطه کلى دارد به تمام جزئيات، پس بر آنها جزا خواهد داد. خلاصه أبو جهل و تابعان او که به قصد سر کشى و تعيش به بدر آمدند، بجاى ميهمانى و کشتن شتر، خود را به کشتن دادند، و بجاى خمر، کاس مرگ چشيدند، و بجاى تغنى، بر آنها نوحه نمودند و مقابل طمع عزت، ذلت يافتند.