تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)
إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللَّهِ الَّذِينَ کَفَرُوا فَهُمْ لا يُؤْمِنُونَ (55) الَّذِينَ عاهَدْتَ مِنْهُمْ ثُمَّ يَنْقُضُونَ عَهْدَهُمْ فِي کُلِّ مَرَّةٍ وَ هُمْ لا يَتَّقُونَ (56)
ترجمه
همانا بدترين جنبندگان نزد خدا آنانند که کافر شدند پس آنها ايمان نمى‌آورند
آنانکه پيمان گرفتى از ايشان پس مى‌شکنند پيمان خودشان را در هر بار و آنها نمى‌پرهيزند.
تفسير
قمى و عياشى از امام باقر (ع) نقل نموده‌اند که نازل شده است در باره بنى اميّه که شريرترين خلق خدايند و کافر شدند بحکم باطن قرآن و بعضى گفته‌اند مراد کفارى هستند که اصرار نمودند بر کفر و در علم خدا گذشته است که هرگز ايمان نمى‌آورند مانند يهود بنى قريظه که معاهده نمودند با پيغمبر (ص) اولا بر آنکه کمک با دشمنان
جلد 2 صفحه 544
او نکنند و تخلّف نمودند بمعاونت کفار مکه و دادن اسلحه بآنها و گفتند فراموش کرديم و ثانيا عهد نمودند و تخلّف کردند بکمک احزاب در روز خندق و آنها از نقض عهد و عار و نار باک ندارند و کلمه عاهدت در آيه دوم متضمّن معنى اخذ است لذا متعدّى بمن شده و الّذين بيان حال و توصيف کفار مذکوره در آيه اول است.