تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ إِمَّا تَخافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيانَةً فَانْبِذْ إِلَيْهِمْ عَلى‌ سَواءٍ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْخائِنِينَ (58) وَ إِمَّا تَخافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيانَةً: و اگر انديشه کنى و دريابى از قومى که با تو عهد نمودند نقض آن عهد را به علامات و نشانه‌هائى که بر تو واضح و مبين شود خيانت آنان، فَانْبِذْ إِلَيْهِمْ‌: پس بينداز به سوى ايشان عهدشان را، يعنى اعلام فرما پيش از قتال به آنکه من نيز عهد شما را باطل نمودم در حالتى که باشى، عَلى‌ سَواءٍ: بر طريق عدل و اقتصاد، چه اگر اظهار اين معنى نکنى با ايشان، گمان برند که تو بر عهد خود باقى و با وجود بر اين محاربه نمائى، هر آينه غدر و مکرى باشد که از تو صادر و به آن متهم شوى و شايسته شأن حضرت تو نباشد، پس سويّه مقتضى آنست که آنها همان دانند که تو از ايشان دانى از نقض عهد، إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْخائِنِينَ‌: بدرستى که خداى تعالى دوست نمى‌دارد خيانت کنندگان را و نمى‌پسندد عمل ايشان را. نکته: اين آيه تعليل است براى امر به نبذ و نهى از مناجزه قتال که مدلول عليه است به حال بر طريق استيناف‌ «1». واقدى گفته: اين آيه شريفه در باره بنى قينقاع نازل شد و حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بعد از نزول، اعلام ايشان، و بعد با آنها محاربه فرمود.