ممکن است آيه را اين گونه نيز بتوان معنا کرد: اى پيامبر! براى تو و پيروان با ايمانت، تنها حمايت خدا کافى است. يعنى خداوند، هم تو و هم پيروانت را يارى مى‌کند.
برطبق معناى اوّل، مؤمنان در سايه‌ى خداوند، حامى پيامبرند و بر طبق معناى دوم، مؤمنان در کنار پيامبر، تحت حمايت الهى هستند.
گروهى از يهوديانِ بنى‌قريظه و بنى‌نضير، به دروغ به پيامبر صلى الله عليه و آله پيشنهاد يارى دادند، آيه نازل شد که مؤمنان براى تو کافى هستند. در ضمن اين آيه مقدّمه‌ى فرمان جهاد در آيه‌ى بعد است.
در کتاب «فضائل الصحابه» از حافظ ابونعيم، از علماى اهل‌سنّت آمده است: مراد از «مؤمنان» در اين آيه، على‌ابن‌ابى‌طالب عليهما السلام است. «1»
اگر استمداد از مردم و دلگرمى به حمايتشان با توجّه به خواست خدا باشد، منافاتى با توحيد ندارد. شرک آنجاست که در برابر قدرت و خواست خدا، تکيه به ديگران شود. امّا تا وقتى که دلها و انديشه‌ها و حمايت‌ها را شعاعى از اراده‌ى الهى بدانيم، در مدار توحيد قرار داريم. «حَسْبُکَ اللَّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَکَ»