تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ بِأَيْدِيکُمْ وَ يُخْزِهِمْ وَ يَنْصُرْکُمْ عَلَيْهِمْ وَ يَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ «14»
بعد از بيان موجب و تمکن قتال و اذلال ايشان و توبيخ و توعد بر ترک آن، امر به قتال فرمايد:
قاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ بِأَيْدِيکُمْ: مقاتله کنيد با مشرکان تا عذاب فرمايد خداى تعالى ايشان را به دستهاى شما، يعنى به شمشيرهاى شما مقتول شوند.
وَ يُخْزِهِمْ: و تا رسوا سازد ايشان را به مقهوريت و مغلوبيت. وَ يَنْصُرْکُمْ عَلَيْهِمْ:
و نصرت فرمايد شما را بر ايشان به تأييدات خود. وَ يَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ: و
ج5، ص 32
شفا دهد به سبب مخذوليت مشرکان سينه‌هاى جماعتى از مؤمنان را، يعنى بنى خزاعه يا گروهى که از يمن به مکه آمده مشرف به اسلام شدند و از مشرکان اذيت بسيار ديدند. چون شکايت خدمت حضرت رسول اکرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نمودند، فرمود: بشارت دهيد که فرج نزديک است.