تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ يُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوبِهِمْ وَ يَتُوبُ اللَّهُ عَلى مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَکِيمٌ «15»
وَ يُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوبِهِمْ: و تا ببرد خداى تعالى به نصرت شما بر کفار غضب و خشم قلوب آنان را که به سبب آزار کفار به هيجان آمده و به سبب ناتوانى ملول و افسرده بودند.
تنبيه- آيه شريفه از معجزات حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم باشد، زيرا اخبار به غيب و مخبر بر وفق خبر واقع شد از قتل و اسيرى و خذلان کفار.
وَ يَتُوبُ اللَّهُ: (اين اخبار است به آنکه بعضى از کفره توبه نمايند، و واقع شد) يعنى و قبول فرمايد توبه را خداى تعالى و بازگردد به فضل خود از عقوبت به رحمت. عَلى مَنْ يَشاءُ: بر هر که خواهد، مراد عکرمة بن ابى جهل و سهيل بن عمرو و امثال ايشان که بالاخره ايمان آوردند. وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَکِيمٌ: و خداى تعالى داناست به ما کان و ما سيکون. حکيم است در امر نمودن شما به قتال، وقتى نقض عهد کنند قبل از توبه و رجوع، زيرا افعال سبحانى تمام صواب و حکمت است.
وجه تنظيم- قوله «وَ يَتُوبُ اللَّهُ ...» وجه اتصالش بما قبل دو چيز است: يکى بشارت به اينکه در ايشان کسانى هستند که توبه نمايند از کفر به ايمان. و ديگر بيان اينکه در قتال آنها اقتطاعى نيست براى احدى از ايشان از توبه.
ج5، ص 33