تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَکِينَتَهُ عَلى‌ رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَ أَنْزَلَ جُنُوداً لَمْ تَرَوْها وَ عَذَّبَ الَّذِينَ کَفَرُوا وَ ذلِکَ جَزاءُ الْکافِرِينَ «26» ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَکِينَتَهُ‌: پس نازل فرمود خداى تعالى رحمت خود را. عَلى‌ رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ‌: بر پيغمبر خود و بر مؤمنين که به سبب آن سکونت و اطمينان يابد نفس و زائل شود ترس. پس از آنکه اصحاب فرار و پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله را تنها گذاشتند، حق تعالى رحمتى را نازل نمود که به آن طمأنينه و ثبات قدم يافتند. در کافى‌ «1» به سند صحيح از محمد بن مسلم از ابى جعفر عليه السّلام قال السّکينة هو الايمان. محمد بن مسلم از حضرت باقر عليه السّلام روايت نمود که فرمود سکينه مراد ايمان است، يعنى شدت يقين نفس به حيثيتى که متزلزل نشود نزد ظهور فتن و عروض شبهات، بلکه اين ايمان موهوبى است که متفرع است بر اعمال صالحه و مجاهدات دينيه، سواى ايمان حاصله از دليل و برهان، و لذا در کلام مجيد خداوند حميد فرموده‌ «لِيَزْدادُوا إِيماناً مَعَ‌ «1» اصول کافى ج 2 ص 15. ج5، ص 54 إِيمانِهِمْ». «1» وَ أَنْزَلَ جُنُوداً لَمْ تَرَوْها: و نازل فرمود لشکرهائى که شما نمى‌ديديد، مراد ملائکه است که روز «حنين» به تقويت و تشجيع قلوب مؤمنين نازل شدند، لکن مباشرت قتال ننمودند مگر روز «بدر». وَ عَذَّبَ الَّذِينَ کَفَرُوا: و عذاب نمودند کفار را به کشتن و اسيرى و سلب اموال و ذلت و خوارى. وَ ذلِکَ جَزاءُ الْکافِرِينَ‌: و اين تعذيب، جزاى کافران است بر کفرشان در دنيا. و در آخرت هم مخلدند در عذاب جهنم و خلاصى براى آنها متصور نيست مگر آنکه قبل از موت توبه نموده از کفر و شرک و مخالفت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله برگشته، به طريق هدايت و ايمان و تسليم اوامر الهى و رسول سبحانى ملزم گردند، چنانچه فرمايد: