تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَکُمْ لِيُرْضُوکُمْ وَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَحَقُّ أَنْ يُرْضُوهُ إِنْ کانُوا مُؤْمِنِينَ (62) بعد از آن نوعى ديگر از افعال قبيحه منافقين را بيان فرمايد: يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَکُمْ‌: قسم مى‌خورند به خدا براى شما مؤمنين بر صدق قول خود در اعتذار. لِيُرْضُوکُمْ‌: تا شما را خشنود گردانند از خود به سبب قسم که آنچه از آنها به شما رسيده باطل بوده است. وَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَحَقُّ أَنْ يُرْضُوهُ‌: و خداى تعالى و پيغمبر او سزاوارترند که خشنود و راضى کنند او را. به عبارت اخرى: و اولى و احق آنستکه طلب نمايند مرضات خدا و رسول را. إِنْ کانُوا مُؤْمِنِينَ‌: اگر هستند مؤمنان چنانکه ادعا کنند. يا تقدير آنکه «و اللّه احقّ ان يرضوه و رسوله احقّ ان يرضوه» حذف شده به جهت تخفيف و به سبب دلالت کلام بر آن. نکته- توحيد ضمير در قوله‌ «يُرْضُوهُ» دلالت دارد بر تلازم رضاى هر دو، يعنى رضاى خدا منوط به رضاى پيغمبر و رضاى پيغمبر مربوط به رضاى حق تعالى است، و انفکاک بين اين دو نيست و مؤمن بايد هميشه رضاى خدا و رسول را در رفتار و گفتار و حرکات و سکنات خود منظور داشته و به هيچ وجه تخطى از آن ننمايد، تا رستگارى دنيا و آخرت براى او حاصل آيد، و اين دستور جامع و کاملى است براى سعادت و ترقيات انسانى.