اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ لَئِن سَأَلتَهُم لَيَقُولُن‌َّ إِنَّما کُنّا نَخُوض‌ُ وَ نَلعَب‌ُ قُل أَ بِاللّه‌ِ وَ آياتِه‌ِ وَ رَسُولِه‌ِ کُنتُم تَستَهزِؤُن‌َ (65)
و هر آينه اگر آنها را حاضر کني و بپرسي که اينکه چه عملي بود کرديد و از گفتارهاي آنها بآنها خبر دهي که چرا گفتيد هر آينه ميگويند ما بازي ميکرديم و شوخي و واردي داشتيم بآنها بگو آيا با خدا و آيات الهيه و رسول او استهزاء ميکنيد.
وَ لَئِن سَأَلتَهُم که در اخبار سابقه دارد که حضرت آنها را حاضر فرمود و از آنها پرسيد از گفتار و رفتار آنها که جبرئيل عليه السّلام خبر داده بود لَيَقُولُن‌َّ آنها در جواب حضرت گفتند إِنَّما کُنّا نَخُوض‌ُ در گفتار خود که مزاح و شوخي
جلد 8 - صفحه 258
بود نه تصميم و جدّي وَ نَلعَب‌ُ در کردار خود بازي ميکرديم قصدي و عمدي نبود قل در جواب آنها بفرما که بر فرض محال که راست بگوئيد و قصد جدي نداشتيد أَ بِاللّه‌ِ وَ آياتِه‌ِ وَ رَسُولِه‌ِ آيا با خدا و آيات شريفه قرآن و با رسول خدا کُنتُم تَستَهزِؤُن‌َ که استهزاء بخدا و قرآن و رسول و ساير مقدسات دين کفر و ارتداد ميآورد، بقول مردم شوخي جايي دارد بعضي امور است شوخي بردار نيست ميگويند بازي بازي با ريش بابا هم بازي، در نظر دارم با يک نفر از علماء بزرگ در ماشين بودم راننده از آن عالم بزرگ پرسيد که من بمادرم گفتم که چرا فلان کلام را با عيال من گفتي قسم خورد من نگفتم باور نکردم او رفت قرآن را آورد که باين قرآن من نگفتم من قرآن را از او گرفتم و پرتاب کردم آيا بر من چيزيست آن عالم فرمود کافر شدي گفت از روي غيظ و غضب بود فرمود چرا سنگ بر سر خود نزدي.