تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
تِلْکَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَها ما کَسَبَتْ وَ لَکُمْ ما کَسَبْتُمْ وَ لا تُسْئَلُونَ عَمَّا کانُوا يَعْمَلُونَ (141)
تِلْکَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ: آن جماعت مذکوره قومى بودند که رفتند و درگذشتند، لَها ما کَسَبَتْ: مر ايشان راست آنچه کسب نمودند و بجا آوردند از
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 272
اعمال، وَ لَکُمْ ما کَسَبْتُمْ: و براى شما است آنچه کسب نموده‌ايد، يعنى جزاى کردار هر يک از آنها و شما از ثواب و عقاب محقق خواهد بود. وَ لا تُسْئَلُونَ عَمَّا کانُوا يَعْمَلُونَ: و پرسيده نشويد از آنچه ايشان کرده‌اند، يعنى شما مسئووليت نداريد از عمليات آنان.
تبصره: در تکرار آيه شريفه چند وجه ذکر شده: 1- به جهت مبالغه است در تحذير و زجر از آنچه در طباع آنان مستحکم شده از افتخار به پدران و اعتماد بر آنها. 2- خطاب آيه سابقه به اهل کتاب، و در اين آيه به جهت تحذير امت حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم باشد از اقتداى به ايشان. 3- مراد «امة» در اول انبياء هستند، و در دوم اسلاف يهود و نصارى. يا اول راجع به امت ابراهيم، و دوم راجع به امت يهود مى‌باشد. 4- تکرار براى اهميت مطلب خارج از فصاحت نيست، بلکه لازم و واجب مى‌باشد.