اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أَ لَم يَعلَمُوا أَن‌َّ اللّه‌َ يَعلَم‌ُ سِرَّهُم وَ نَجواهُم وَ أَن‌َّ اللّه‌َ عَلاّم‌ُ الغُيُوب‌ِ (78)
آيا نميدانند که محققا خداوند عالم باسرار و بواطن آنها و بنجواهاي آنها که با يکديگر دارند هست و محققا او علّام الغيوب است بگذشته و آينده دانا است أَ لَم يَعلَمُوا يعني بايد بدانند و چرا نميدانند أَن‌َّ اللّه‌َ يَعلَم‌ُ سِرَّهُم باطن آنها که بر مؤمنين مستور کردند و اظهار ايمان ميکنند بر خداوند مکشوف است و نجويهم که با هم مسلکان خود ميگويند که مؤمنين مطّلع نشوند خدا ميداند حاضر و ناظر است ما يَکُون‌ُ مِن نَجوي ثَلاثَةٍ إِلّا هُوَ رابِعُهُم وَ لا خَمسَةٍ إِلّا هُوَ سادِسُهُم وَ لا أَدني مِن ذلِک‌َ وَ لا أَکثَرَ إِلّا هُوَ مَعَهُم أَين‌َ ما کانُوا مجادله آيه 8
جلد 8 - صفحه 276
8 وَ أَن‌َّ اللّه‌َ عَلّام‌ُ الغُيُوب‌ِ علم چون عين ذات است و ذات حق غير متناهيست علم غير متناهيست حتي علم ذات بذات و اينکه علم غيبي است که مختص بذات است و اما علم بما سواي حق محدود است و مانعي ندارد که وجود حضرت رسالت صلّي اللّه عليه و آله و سلّم و ائمه اطهار عليهم السلام داشته باشند از گذشته ابتداء خلق و آينده هر چه که هست و ميشود و لو بر ديگران غيب باشد که از يک ساعت بعدش خبر ندارند وَ ما تَدرِي نَفس‌ٌ ما ذا تَکسِب‌ُ غَداً وَ ما تَدرِي نَفس‌ٌ بِأَي‌ِّ أَرض‌ٍ تَمُوت‌ُ الاية لقمان آيه 34 و ما در مجلد اول ابتداء سوره بقره در ذيل آيه الَّذِين‌َ يُؤمِنُون‌َ بِالغَيب‌ِ بيان مفصلي کرده‌ايم.
مضافا به اينکه در اينکه آيه الغيوب جمع محلي بلام افاده عموم دارد و اينکه منافي نيست که بعض بنده‌گانش ببعض غيوب عالم باشند.