اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
تِلک‌َ أُمَّةٌ قَد خَلَت لَها ما کَسَبَت وَ لَکُم ما کَسَبتُم وَ لا تُسئَلُون‌َ عَمّا کانُوا يَعمَلُون‌َ (141)
(اينان گروهي بودند که گذشتند و هر چه کردند نتيجه‌اش براي خودشان مي‌باشد و آنچه شما مي‌کنيد نيز نتيجه‌اش براي خودتان مي‌باشد و از آنچه آنان مي‌کردند از شما سؤال نميشود) عين اينکه آيه در چند آيه قبل گذشت و تفسير آن ذکر گرديد تنها در وجه تکرار آن مفسرين وجوهي ذکر نموده‌اند چنانچه در مجمع البيان از قول مفسرين سه وجه ذکر نموده و در الميزان نيز وجه رابعي متذکر شده لکن هيچ يک از اينکه وجوه بنظر تمام نيست و آنچه از سياق آيات استفاده ميشود اينست که چون در آيات قبل از آيه اولي خداوند شمه از شئون انبياء مانند ابراهيم و يعقوب را متذکر شد و اينکه بسا موجب ميشود که يهود و نصاري سوء استفاده نموده و بگويند اينها آباء ما هستند و بآنها افتخار نمايند خداوند براي دفع دخل ميفرمايد مقام و شأن و خوبي آنها مربوط بخودشان بوده و اولاد ناخلف و لجوج و معاند از آن بهره نمي‌برد.
و آيات قبل از آيه ثانيه چون در مورد ابطال دعاوي يهود و نصاري بوده که انبياء را يهودي يا نصراني ميپنداشته و با مسلمين محاجه مينمودند خداوند پس از ابطال اينکه دعاوي به بياني که ذکر شد ميفرمايد آنان هر چه و هر که بودند مربوط بشما نيست و شماها گرفتار اعمال خود و مسئول آنها ميباشيد.