اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
رَضُوا بِأَن يَکُونُوا مَع‌َ الخَوالِف‌ِ وَ طُبِع‌َ عَلي قُلُوبِهِم فَهُم لا يَفقَهُون‌َ (87)
راضي و خشنود شدند به اينکه بوده باشند با متخلفين از خروج براي جهاد و مهر خورده بر قلوب آنها پس آنها ديگر نميفهمند.
مسئلة علمية- روح انساني در ابتداء امر خالي است از هر گونه صفتي و عقل که خداوند باو عنايت فرموده بمنزله چشم روح است که بتوسط او درک حقايق کند سعادت و شقاوت، خير و شر، نفع و ضرر، حسن و قبح، نجات و هلاکت را تميز دهد. و علم بمنزله چراغ عقل است که در اينکه ظلمات شهوات و هواهاي نفساني روشن کند پس جاهل در ظلمات است و چشم روح که عقل است درک نميکند و کفر و نفاق و عصبيت روي چشم آنها را بسته و همين است معناي طبع لذا ميفرمايد رَضُوا کمال خوشنودي و رضايت را دارند بِأَن يَکُونُوا مَع‌َ الخَوالِف‌ِ خوالف نساء و صبيان و مرضي و مقعدين و معذورين و غير متمکنين هستند اينها هم خشنود هستند که با آنها قعود کنند و خارج نشوند.
جلد 8 - صفحه 287
وَ طُبِع‌َ عَلي قُلُوبِهِم عناد و کفر و نفاق و عصبيت و حب‌ّ جاه و مال و دنيا و هواهاي نفسانيه مهر زده و بسته است درب قلب آنها را فَهُم لا يَفقَهُون‌َ پس آنها در ظلمت و تاريکي افتادند و ديگر از چراغ علم استضائه نميکنند مثل کسي که اصلا چشم نداشته باشد که فاقد عقل و شعور است و ديوانه است و ديگر حقايق را درک نميکنند و نميفهمند.
و بالجمله کور فاقد چشم و بصير واقع در ظلمت جهل و مريض چشم معيوب و کسي که روي چشمش بسته شده تماما در يک حکم هستند.