1- آسمان، سرچشمه‌ى نزول وحى ونظرگاه انبياست. «نَرى تَقَلُّبَ وَجْهِکَ فِي السَّماءِ»
2- خداوند به خواسته انسان‌ها آگاه است. «فَلَنُوَلِّيَنَّکَ قِبْلَةً تَرْضاها»
3- تشريع و تغيير احکام، از طرف خداوند است و پيامبر از پيش خود، دستورى صادر نمى‌کند. «فَوَلُّوا ...»
4- ادب پيامبر در نزد خداوند به قدرى است که تقاضاى تغيير قبله را به زبان نمى‌آورد، بلکه تنها با نگاه، انتظارش را مطرح مى‌نمايد. «قَدْ نَرى تَقَلُّبَ وَجْهِکَ»
5- خداوند رضايت رسولش را مى‌خواهد و رضاى خداوند در رضاى رسول اوست. «قِبْلَةً تَرْضاها»
6- قرآن، دانشمندانى که حقيقت را مى‌دانند، ولى باز هم طفره مى‌روند، تهديد و نکوهش مى‌کند. «لَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ ... وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ»
«1». تفسير مجمع‌البيان.
جلد 1 - صفحه 224
7- نبايد دستورات دين را به مردم سخت گرفت. «شطر» به معنى سمت است.
يعنى به سمت مسجدالحرام ايستادن کافى است ولازم نيست بطور دقيق روبه کعبه باشد. «فَوَلُّوا وُجُوهَکُمْ شَطْرَهُ»