تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لا يَزالُ بُنْيانُهُمُ الَّذِي بَنَوْا رِيبَةً فِي قُلُوبِهِمْ إِلاَّ أَنْ تَقَطَّعَ قُلُوبُهُمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَکِيمٌ (110)
و نيز در مذمت آن مسجد مى‌فرمايد:
لا يَزالُ بُنْيانُهُمُ الَّذِي بَنَوْا: هميشه بناى ايشان مر بنائى را که بنياد آن نهاده‌اند بر اغراض فاسده. رِيبَةً فِي قُلُوبِهِمْ: سبب شک و نفاق است در دلهاى ايشان، زيرا بر شک و نفاقى که دارند، و يا موجب حسرت است در قلوب آنها.
و گفته‌اند: مراد تخريب بناى آنها بود در حين رجوع حضرت از تبوک، و خواهش آنها به نماز حضرت در آن مسجد، و نهى الهى از قيام، و امر پيغمبر به تخريب. پس حق تعالى فرمايد که هميشه مى‌باشد خرابى بناى آنها بواسطه تزايد شک و نفاق، يعنى پيوسته در غم و حسرت و نفاق و ريب خواهند بود به سبب اين تخريب و انهدام. إِلَّا أَنْ تَقَطَّعَ قُلُوبُهُمْ: مگر آن که پاره پاره شود دلهاى آنها به حيثيتى که قابليت ادراک در آن نماند. مفسرين گفته‌اند: تقطع قلوب آنها به قتل يا به مرگ يا در قبر يا در جهنم وقوع يابد. و نزد جمعى به توبه و استغفار و ندامت بر مثل آن امور باشد. وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَکِيمٌ: و خداى تعالى داناست به تأسيس جمله بناى آنها به چه نيت بود، حکم کننده است بجزاى آن، که انهدام و تخريب بود.