اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
161
وَ لا يُنفِقُون‌َ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَ لا کَبِيرَةً وَ لا يَقطَعُون‌َ وادِياً إِلاّ کُتِب‌َ لَهُم لِيَجزِيَهُم‌ُ اللّه‌ُ أَحسَن‌َ ما کانُوا يَعمَلُون‌َ (121)
و انفاق نميکنند در راه جهاد کم يا بيش و سير نميکنند بيابان و بواديها را مگر آنکه در نامه عمل آنها ثبت ميشود براي اينکه خداوند بآنها جزاء دهد ببهترين جزاهايي که بودند عمل ميکردند.
اينکه آيه در تعقيب آيه قبل است آيه قبل راجع بزحمات بدني و جاني و تعبهاي روحي و جسمي بود و اينکه در انفاقات مالي و مرارتهاي سفريست که ميفرمايد وَ لا يُنفِقُون‌َ نَفَقَةً چه بذل مال کند در مصارف شخصي خود يا در اعانت بمجاهدين صَغِيرَةً وَ لا کَبِيرَةً چه کم باشد يا زياد هر کسي بقدر وسع خود.
وَ لا يَقطَعُون‌َ وادِياً زحمتهاي سفر که گفتند
(افضل الاعمال احمزها)
إِلّا کُتِب‌َ لَهُم براي آنها تماما نوشته و ثبت ميشود لِيَجزِيَهُم‌ُ اللّه‌ُ لام عاقبت است يعني عاقبت اينکه نفقات و زحمتها اينست که خداوند جزاء ميدهد آنها را أَحسَن‌َ ما کانُوا يَعمَلُون‌َ تمام جزاهاي الهي حسن است و احسن از آنها نصيب اينکه طائفه است.