مراد از شش روز، شش روزگار و شش مرحله ودوران در آفرينش است، و ممکن است مراد از آن، مدّتى برابر شش روز باشد.
جلد 3 - صفحه 537
«عَرش»، مرکز تدبير و کنايه از قدرت است. وقتى مىگويند: فلانى بر تخت نشست يا او را از تخت پايين کشيدند، يعنى به قدرت رسيد يا برکنار شد. سلطهى خداوند، هم پيش از آفرينش آسمانها و زمين بر هستى بوده، «وَ کانَ عَرْشُهُ عَلَى الْماءِ» «1»، هم پس از خلقت آنها، و پس از پايان جهان و در قيامت هم سلطهى الهى بر همهى هستى باقى است.
«يَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّکَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمانِيَةٌ» «2»
امام صادق عليه السلام فرمود: عرش، مربّع است، زيرا کلماتى که بناى اسلام بر آن است نيز چهار کلمه است: «سبحاناللّه والحمدللّه ولاالهالااللّه واللّهاکبر». «3»