تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ اطْمَأَنُّوا بِها وَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ «7»
بعد از آن غافلين از ادلّه و مکذبين معاد را تهديد و توعيد مى‌فرمايد:
إِنَّ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا: بدرستى که آن کسانى که اميد ندارند به ثواب و عقاب، و منکر دار آخرت و محل مجازات عمل و حشر و نشر مى‌باشند.
وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا: و خشنود شدند به زندگانى دنيا و پسنديدند آن را.
وَ اطْمَأَنُّوا بِها: و اطمينان پيدا کردند و آرام گرفتند بدان، يعنى همت خود را بر لذات محسوسه و زخارف دنيه مقصور گردانيدند و از نعيم جنانى و لذات جاودانى غافل شدند، و بر وجهى در دنيا دلبستگى يافتند که گوئيا هرگز ايشان را از آنجا رحلت و انتقال نخواهد بود، و ندانستند که لحظه به لحظه پشت به دنيا و رو به آخرت و مرگ روند. وَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ: و آنانکه، ايشان از آيات کتاب ما يا دلايل صنع ما غافل و بيخبرند به جهت فرط انهماک آنها در آنچه ضد آيات است.
نکته- بدانکه عطف يا به جهت تغاير وصفين، و تنبيه بر آنکه وعيد متوجّه است بر کسى که بکلّى غفلت از آيات، و منهمک در شهوات، بطورى که اصلا
«1» منهج ج 4 ص 355.
ج5، ص 265
آخرت در خاطر او خطور نمى‌کند؛ و يا به جهت تغاير فريقين. که مراد به اول، منکر بعث و کسى که نظر او مقصود بر زخارف دنيا باشد، و به ثانى، شاغل به حب عاجل از تأمل در آجل.