تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أُولئِکَ مَأْواهُمُ النَّارُ بِما کانُوا يَکْسِبُونَ «8»
بعد از آن عاقبت اين جماعت را بيان فرمايد:
أُولئِکَ: آن جماعت غافلين و منهمکين، يا هر دو فرقه مذکوره. مَأْواهُمُ النَّارُ: جا و محل و مکان ايشان آتش جهنم است. بِما کانُوا يَکْسِبُونَ: به سبب آنچه بودند که کسب مى‌کردند، يعنى مواظبت مى‌نمودند بر معاصى که آن کفر و شرک و نفاق و ساير گناهان است.
تنبيه- شخص عاقل بصير با اين همه تذکرات و زواجر، البته قدرى تأمل بنمايد که اين همه تأکيدات و توعيدات، عبث و لغو نخواهد بود. بيهوده سخن به اين درازى نشود، و اين فکر او را بر آن دارد که از غفلت، هشيار، و مرکب شهوات و افسار خود را در ربقه طاعت و بندگى در آورد.
در نهج البلاغه «1» ذيل خطبه‌اى حضرت امير المؤمنين عليه السّلام نصيحت مشفقانه فرمايد: و اعلموا ليس لهذا الجلد الرّقيق صبر على النّار فارحموا نفوسکم فانّکم قد جرّبتموها فى مصائب الدّنيا أ فرأيتم جزع احدکم من الشّوکة تصيبه و العثرة تدميه و الرّمضاء تحرقه فکيف اذا کان بين طابقين من نار ضجيع حجر و قرين شيطان.
يعنى: بدانيد بتحقيق نيست براى اين پوست نازک، صبر بر آتش جهنم، پس رحم کنيد نفوس خود را، زيرا اگر شما آزمايش شويد به مصائب دنيا، فرياد
«1» نهج البلاغه فيض خطبه 182 ص 603.
ج5، ص 266
يکى از شما بلند شود از اصابه خارى يا زخم نيزه و يا گرمى ريگستانى؛ در اين صورت چگونه باشد حال و ناله شخص بين دو طبقه آتش ناله سنگ و قرين شيطان، آيا مى‌دانيد که وقتى مالک خازن جهنم غضب کند به آتش، مى‌شکند بعض آن را به بعضى به سبب شدت غضبش، و هرگاه زجر نمايد آن را مى‌جهد از درهاى جهنم فريادى از زجر آن «نعوذ باللّه من غضبه».