نکته‌های تفسیر نور

«سَلامٌ»، کلام اهل بهشت است و در بهشت، سلام فضاى همه جا را پر مى‌کند: سلام از سوى خداوند، «سَلامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِيمٍ» «2»، سلام از سوى فرشتگان‌ «سَلامٌ عَلَيْکُمْ طِبْتُمْ» «3»، و سلام از سوى بهشتيان نسبت به هم. «4» «إِلَّا قِيلًا سَلاماً سَلاماً» «5» «1». حتّى رسول خدا صلى الله عليه و آله و امامان معصوم عليهم السلام نيز همواره مى‌گفتند: «اهدنا الصراط المستقيم» «2». يس، 58. «3». زمر، 73. «4». تفسير مراغى. «5». واقعه، 26. جلد 3 - صفحه 545 «الْحَمْدُ لِلَّهِ»، کلام انبيا و اولياست. حضرت نوح عليه السلام پس از نجات از قوم ظالم، «الْحَمْدُ لِلَّهِ» گفت، «1» و ابراهيم عليه السلام نيز خدا را حمد کرد که در سنّ پيرى اسماعيل واسحاق را به او بخشيده است. «2» «الْحَمْدُ لِلَّهِ» سخن مؤمنان‌ «3» و کلام بهشتيان است. در حديث آمده است: اهل بهشت با کلمه‌ى‌ «سُبْحانَکَ اللَّهُمَّ» مسئولان پذيرايى را صدا مى‌زنند، آنان نيز فورى حاضر شده، خواسته‌ى اهل بهشت را تأمين مى‌کنند. «4» در حديث است: هرگاه بنده‌اى مشغول تمجيد خدا باشد و از درخواست حوائج خود از او غافل شود، خداوند بيش از آنچه با دعا کردن به او مى‌داد، عطا مى‌کند. «5»