پیام‌های تفسیر نور

1- ياد خدا تنها در دنيا نيست، آخرت هم جاى ذکر الهى است. «سُبْحانَکَ اللَّهُمَّ» 2- انسان به جايى مى‌رسد که دعا و خواسته‌اش هم تمجيد پروردگار مى‌شود. «دَعْواهُمْ فِيها سُبْحانَکَ» و اين تسبيح و تمجيد آنان را کامياب مى‌سازد. 3- مؤمنان، در برابر صفات الهى مى‌گويند: «سُبْحانَکَ»، در برابر ساير مؤمنان مى‌گويند: «سَلامٌ» و در مقابل کاميابى از نعمت‌هاى الهى مى‌گويند: «الْحَمْدُ لِلَّهِ» 4- مؤمن، عاشق خداست. بهشت و لذّت‌هاى بهشتى هم او را از ياد محبوب باز نمى‌دارد، بلکه در همه چيز، لطف و قدرت خدا را مى‌بيند. «سُبْحانَکَ اللَّهُمَّ، الْحَمْدُ لِلَّهِ» 5- آغاز سخن مؤمنان با «سُبْحانَ اللَّهِ» و پايان آن با «الْحَمْدُ لِلَّهِ» مى‌باشد. (از عبارت‌ «آخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ» استفاده مى‌شود که اوّل سخن آنان‌ «سُبْحانَکَ اللَّهُمَّ» است.) «1». مؤمنون، 28. «2». ابراهيم، 39. «3». اعراف، 43. «4». تفسير نورالثقلين. «5». تفسير روح‌المعانى. تفسير نور(10جلدى)، ج‌3، ص: 546