1- نعمت‌هايى را که انسان از آن استفاده مى‌کند، گوشه‌اى از رحمت بى‌کران الهى است. «أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً»
2- بعضى از انسان‌ها از نعمت‌هاى الهى سوء استفاده مى‌کند و به جاى شکر، مکر مى‌کند. أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً .... إِذا لَهُمْ مَکْرٌ
3- کسى که مکر کند، به تدبير و مکر قهرآميز الهى گرفتار مى‌شود. إِذا لَهُمْ مَکْرٌ ... اللَّهُ أَسْرَعُ مَکْراً
4- کيفر الهى با جرم متناسب است. «لَهُمْ مَکْرٌ، اللَّهُ أَسْرَعُ مَکْراً»