1- قوانينِ حاکم بر طبيعت، مخلوق ومحکوم خداوند است. «هُوَ الَّذِي يُسَيِّرُکُمْ»
2- کارهاى انسان، به خدا هم نسبت داده مى‌شود، چون قدرت از اوست. با آنکه سِير، عمل انسان است، «فَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ»، امّا مى‌فرمايد: «هُوَ الَّذِي يُسَيِّرُکُمْ»
3- انسان هر چه هم پيشرفت کند، از گزند حوادث طبيعى درامان نيست. «جاءَتْها رِيحٌ عاصِفٌ»
4- مرفّهان نپندارند که پيوسته در رفاه خواهند بود. «فَرِحُوا بِها، أُحِيطَ بِهِمْ»
5- حوادث طبيعى، غرور و تکبّر انسان را برطرف ساخته، او را در برابر خداوند خاضع مى‌سازد. «دَعَوُا اللَّهَ»
6- هنگام خطر، فطرت انسان به يک مبدأ نجات متوجّه مى‌شود. «دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ»
7- ايمان و اخلاص بايد دائمى باشد، نه موسمى و به هنگام احساس خطر.
«أُحِيطَ بِهِمْ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ»
8- انسان در هنگامه‌ى خطر قول مى‌دهد، ولى به رفاه که رسيد غافل مى‌شود.
«لَئِنْ أَنْجَيْتَنا»
9- ناسپاسى و کفران نعمت‌ها، يکى از زمينه‌هاى بروز سختى و عذاب است.
«لَئِنْ أَنْجَيْتَنا مِنْ هذِهِ لَنَکُونَنَّ مِنَ الشَّاکِرِينَ»