1- انسان کافر بى‌وفا، عهدشکن و ناسپاس است. «فَلَمَّا أَنْجاهُمْ، يَبْغُونَ» (در آيه‌ى قبل، وعده داد اگر نجات يابد شکر کند، ولى پس از نجات ناسپاسى مى‌کند)
2- ظلم به مردم، ظلم به خويش است، چون همه از يکديگريم. «2» «بَغْيُکُمْ عَلى أَنْفُسِکُمْ»
3- کيفر ستم، هم در دنياست هم در آخرت. «عَلى أَنْفُسِکُمْ، إِلَيْنا مَرْجِعُکُمْ»
4- ظالمان، تنها در چند روزه‌ى دنيا کاميابى دارند که در برابر کيفر قيامت، ناچيز است. «مَتاعَ الْحَياةِ الدُّنْيا»
5- ريشه‌ى ظلم‌ها، دنياطلبى انسان است. «مَتاعَ الْحَياةِ الدُّنْيا»
6- ياد قيامت، از عوامل بازدارنده‌ى گناه است. يا أَيُّهَا النَّاسُ ... إِلَيْنا مَرْجِعُکُمْ
7- خداوند به همه‌ى کارهاى انسان آگاه است وانسان نيز در قيامت از همه‌ى کارهاى خود آگاه خواهد شد. «فَنُنَبِّئُکُمْ بِما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ»
«1». تفسير الميزان.
«2». «بعضکم من بعض» آل‌عمران، 195.
تفسير نور(10جلدى)، ج3، ص: 558