1- شيوهى سؤال و واداشتن انسانها به فکر و رجوع به فطرت، از وظايف مربيّان آسمانى است. «قُلْ مَنْ يَرْزُقُکُمْ»
2- خداوند، آسمان و زمين را در رزق و ارتزاق انسان دخالت داده است. «يَرْزُقُکُمْ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ»
3- رزق دادن، آفريدن و اداره کردن، از سنّتهاى دائمى الهى است. «يَرْزُقُکُمْ، يَمْلِکُ، يُخْرِجُ، يُدَبِّرُ» (فعل مضارع رمز استمرار است)
جلد 3 - صفحه 566
4- جهان آفرينش، پيوسته به تدبير نياز دارد و وحدت تدبير، نشانهى وحدت ربوبيّت است. «مَنْ يُدَبِّرُ الْأَمْرَ»
5- رزق ما، شنيدن و ديدن ما، زندگى و مرگ ما، همه به دست خداست و جز او کسى و چيزى در اين زمينهها توانايى و حاکميّت ندارد. أَمَّنْ يَمْلِکُ السَّمْعَ وَ الْأَبْصارَ ... فَسَيَقُولُونَ اللَّهُ
6- فکر در نعمتها و قدرت الهى، از شيرينترين، ملموسترين، عمومىترين، سادهترين و عشق آفرينترين راههاى خداشناسى است. قُلْ مَنْ يَرْزُقُکُمْ ... فَسَيَقُولُونَ اللَّهُ
7- مشرکان نيز در درون خود، خدا را آفريدگار هستى مىدانند. «فَسَيَقُولُونَ اللَّهُ»
8- تنها عقيده کافى نيست، عمل هم لازم است. «فَسَيَقُولُونَ اللَّهُ، فَقُلْ أَ فَلا تَتَّقُونَ»
9- شناخت و علم، زمينهساز تقواست. «فَسَيَقُولُونَ اللَّهُ، فَقُلْ أَ فَلا تَتَّقُونَ»