1- خداوند شيوه‌ى بحث و جدل با مشرکان را به پيامبرش مى‌آموزد. «قُلْ»
2- شريک خدا، جز ساخته‌ى اوهام بشرى نيست. «شُرَکائِکُمْ»
3- هستى حادث و پديده است. «يَبْدَؤُا الْخَلْقَ»
4- ملاک پرستش دو چيز است: يکى توانايى بر پديد آوردن و ديگرى قدرتِ برپا کردن دوباره‌ى آن. يَبْدَؤُا ... ثُمَّ يُعِيدُهُ
5- هستى به سوى مرگ و انقراض در حرکت است و سرانجام آن مرگ و نيستى است. يَبْدَؤُا ... ثُمَّ يُعِيدُهُ
6- معاد و قيامت، همانند دنيا و جسمانى است. «ثُمَّ يُعِيدُهُ»
7- شريک‌پندارى، نشانه‌ى بى‌خردى است. «فَأَنَّى تُؤْفَکُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج3، ص: 568