امام صادق عليه السلام فرمودند: از دو آيه‌ى قرآن دو درس بزرگ مى‌آموزيم:
الف: تا علم نداريم، حرفى نزنيم. «أَ لَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِمْ مِيثاقُ الْکِتابِ أَنْ لا يَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ» «1»
ب: تا علم نداريم، حرفى را ردّ نکنيم. «بَلْ کَذَّبُوا بِما لَمْ يُحِيطُوا بِعِلْمِهِ» همين آيه. «2»
عبدالعظيم حسنى از امام جواد عليه السلام نقل مى‌کند که حضرت على عليه السلام فرمود: چهار نکته گفتم که خداوند آيات آن را نازل کرده است:
1. «المرء مخبوء تحت لسانه» شخصيّت انسان در زير زبانش پنهان است، آيه نازل شد:
«وَ لَتَعْرِفَنَّهُمْ فِي لَحْنِ الْقَوْلِ» «3» يعنى در گفتگو آنان را مى‌شناسى.
2. گفتم: «مَن جهل شيئاً عاداه» هرکس چيزى را نداند، دشمنى با آن مى‌کند، آيه نازل شد:
«بَلْ کَذَّبُوا بِما لَمْ يُحِيطُوا»
3. گفتم: «قيمة کلّ امرء ما يحسنه» ارزش هر کس به لياقت و عملکرد اوست، آيه نازل شد:
«إِنَّ اللَّهَ اصْطَفاهُ عَلَيْکُمْ وَ زادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَ الْجِسْمِ» «4» يعنى خداوند طالوت را به خاطر توانايى‌هايش برگزيد.
4. «القتل يقلّ القتل» کشتن ستمگر، جلو زياد شدن قتل را مى‌گيرد، آيه نازل شد: «وَ لَکُمْ فِي الْقِصاصِ حَياةٌ» «5»