اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ مِنهُم مَن يُؤمِن‌ُ بِه‌ِ وَ مِنهُم مَن لا يُؤمِن‌ُ بِه‌ِ وَ رَبُّک‌َ أَعلَم‌ُ بِالمُفسِدِين‌َ (40)
و بعضي از اينکه مشرکين کساني هستند که ايمان بقرآن آوردند و بعضي از آنها ايمان نياورده‌اند و پروردگار تو عالم‌تر است بکساني که افساد ميکنند اينکه آيه شريفه را دو نحوه تفسير کردند يکي آنکه مشرکين دو دسته هستند يک دسته يقين پيدا کردند بحقانيت قرآن ولي از روي عناد و عصبيت و حب‌ّ جاه و مال انکار کردند که مفاد وَ جَحَدُوا بِها وَ استَيقَنَتها أَنفُسُهُم نمل آيه 14، و بعضي بشک و ترديد باقي هستند، و ديگر آنکه بعضي از روي حقيقت آمدند و مشرف شدند و ايمان آوردند که مفاد وَ مِنهُم مَن يُؤمِن‌ُ بِه‌ِ است و اينکه معني دوم اظهر بلکه ظاهر است بدو قرينه يکي آنکه ايمان بر کسي که يقين داشته باشد و انکار کند و جحد بورزد صادق نيست بلکه آن را کفر جحودي ميگويند، قرينه دوم جمله وَ رَبُّک‌َ أَعلَم‌ُ بِالمُفسِدِين‌َ است زيرا از اينکه جمله استفاده ميشود که اينکه دو دسته مفسد و غير مفسد هستند و خداوند داناتر است بآنها و شاهد بر اينکه معني اينکه کساني که ايمان آوردند فوج فوج مشرک و کافر بودند که مفاد وَ رَأَيت‌َ النّاس‌َ يَدخُلُون‌َ فِي دِين‌ِ اللّه‌ِ أَفواجاً نصر آيه 2 است.