1- مردم را نمىتوان به ايمان آوردن مجبور کرد. وظيفهى پيامبران ارشاد و هدايت است، نه اجبار. وَ إِنْ کَذَّبُوکَ فَقُلْ ...
جلد 3 - صفحه 575
2- رهبر بايد خود را براى تکذيب گروهى از مردم آماده کند. «وَ إِنْ کَذَّبُوکَ»
3- در مقابل تکذيب کنندگان احساس شکست نکنيم، چون پاداش هدايت و ارشاد را مىبريم و مخالفان نيز به کيفر تکذيب و لجاجت خود مىرسند ولى برندهى اين معامله ما هستيم. «لِي عَمَلِي وَ لَکُمْ عَمَلُکُمْ»
4- پيامبر در برابر تکذيبکنندگان موضعگيرى قاطعى داشت. «فَقُلْ لِي عَمَلِي وَ لَکُمْ عَمَلُکُمْ»
5- سود وزيان هرکس تنها به خود او بر مىگردد. «لِي عَمَلِي وَ لَکُمْ عَمَلُکُمْ»
6- اسلام دين استدلال واخلاق است، نه سازش با کفّار. اگر حقّ را پذيرا نشدند، بيزارى خود را از رفتار وعقايد آنان اعلام کنيم. «أَنْتُمْ بَرِيئُونَ، وَ أَنَا بَرِيءٌ»
7- رضاى به کار ديگران، انسان را شريک در پاداش يا کيفر مىکند. «أَنْتُمْ بَرِيئُونَ، وَ أَنَا بَرِيءٌ» (دليل آنکه مزد هر کس مخصوص خود اوست، اين است که من و شما هيچ يک به کار ديگرى راضى نيستيم)