اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قُل إِن‌َّ الَّذِين‌َ يَفتَرُون‌َ عَلَي اللّه‌ِ الکَذِب‌َ لا يُفلِحُون‌َ (69)
بگو اي رسول محترم محققا کساني که بر خداوند افتراء ميزنند و از روي دروغ نسبت ميدهند اينها رستگار نميشوند.
قُل إِن‌َّ الَّذِين‌َ يَفتَرُون‌َ عَلَي اللّه‌ِ الکَذِب‌َ گذشت در چند آيه قبل معناي افتراء و فرق بين او و کذب بعموم و خصوص مطلق احتياج بتکرار نيست فقط در کلمه لا يُفلِحُون‌َ چند کلمه صحبت ميداريم:
اولا هر چيزي که داراي اجزاء و شرائطي باشد بفقدان يکي از اجزاء و شرائط آن فاقد ميشود، در مرکبات ارتباطيه مثل نماز و امثال آن فلاح و رستگاري منوط و مربوط باموري است از ايمان بجميع عقائد حقّه و ثبات آن تا زمان فوت و موانعي هم ايجاد نشود از انکار ضروري يا بدعت در دين يا اهانت بمقدسات ديني که موجب زوال ايمان ميشود و مقرون شدن باعمال صالحه و تقواي از معاصي کبار چنانچه در بسياري از آيات شريفه تصريح شده که بفقدان هر يک فلاح فاقد ميشود مگر آنکه تدارک کند برجوع و توبه و شفاعت آنهم خاص باهل ايمان است و البته افتراء بخدا و کذب بر خدا هم ايمان را از بين ميبرد و هم گناه بسيار بزرگي است و با اينکه وصف هرگز روي فلاح و رستگاري را نخواهد ديد سيّما خداوند خبر داده که اينها رستگار نميشوند وَ مَن أَصدَق‌ُ مِن‌َ اللّه‌ِ قِيلًا نساء آيه 121 وَ مَن أَصدَق‌ُ مِن‌َ اللّه‌ِ حَدِيثاً نساء آيه
جلد 10 - صفحه 89
426