تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) مَتاعٌ فِي الدُّنْيا ثُمَّ إِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ نُذِيقُهُمُ الْعَذابَ الشَّدِيدَ بِما کانُوا يَکْفُرُونَ (70) مَتاعٌ فِي الدُّنْيا: براى ايشان است بهره و حظى در دنيا که برخوردار شوند ايام کمى و زائل گردد به اندکى. ثُمَّ إِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ‌: پس به سوى حکم ما ج5، ص 362 است بازگشت ايشان. ثُمَّ نُذِيقُهُمُ الْعَذابَ الشَّدِيدَ: پس بچشانيم ايشان را عذاب جهنم که سخت است الم آن. بِما کانُوا يَکْفُرُونَ‌: به سبب کفرى که اختيار کرده بودند. تبصره- آيه شريفه تهديد و وعيد است مکذبين و مفترين را از عذاب الهى، و تحذير از کفر و دروغ و افترا و نسبت ناشايسته به ساحت جلال کبريائى، و تنبيه بر آنکه دروغ و افتراى بر خداى تعالى عاقبتش وخيم و مآلش عذاب اليم خواهد بود. در کافى‌ «1» شريف به سند صحيح از محمد بن مسلم که شنيدم حضرت باقر عليه السّلام مى‌فرمود: کلّ شى‌ء يجرّه الاقرار و التّسليم فهو الايمان و کلّ شى‌ء يجرّه الانکار و الجحود فهو کفر. يعنى: هر چيزى که از لوازم و توابع اقرار و تسليم باشد مثل اعمال صالحه و اخلاق فاضله و پرهيز از معاصى، پس آن داخل در ايمان است به اعتبارى، و مکمل ايمان است به اعتبار ديگر. و هر چيزى که از لوازم و توابع و آثار انکار و جحود باشد مانند افعال قبيحه و ملکات شنيعه، داخل در کفر و از مکملات آن يا از طرق مؤديه به کفر است، زيرا معاصى و محرمات طرقى هستند که اصرار و دوام بر آنها منجر به کفر خواهد شد.