اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَاذکُرُونِي أَذکُرکُم وَ اشکُرُوا لِي وَ لا تَکفُرُون‌ِ (152)
(مرا ياد کنيد تا شما را ياد کنم و براي من شکر گزار باشيد و کفران نکنيد) فاء براي تفريع است يعني چون اينکه نعمت‌ها را بشما عنايت کرديم پس مرا ياد کنيد و شکر گزار باشيد و ذکر بمعني بياد خدا و متوجه او بودن در جميع حالات از نعمت و بلا و صحت و مرض و غنا و فقر و غير اينها است که در همه حال خدا را فراموش نکنيد و متوجه اوامر و نواهي او باشيد و حقيقت ذکر همين معني است و ذکر لساني فرع بر آن و براي تلقين بنفس و تحصيل اينکه مرتبه است أَذکُرکُم بيان فايده ذکر و جزاء آنست و ياد کردن خدا بتفضل و انعام
1- سوره بقره آيه 128
جلد 2 - صفحه 249
و افاضه خيرات و رفع بليات و توفيق بر اعمال صالحه و نيل بسعادت و نجات از هلاکت است.
وَ اشکُرُوا لِي وَ لا تَکفُرُون‌ِ شکر، عبارت است از شکر لساني که بزبان انسان خدا را سپاس کند و شکر جوارحي که اعضاء و جوارح خود و هر نعمتي که خدا باو داده در مورد خود و براي همان غرضي که خدا باو عنايت فرموده صرف نمايد، و شکر قلبي که همه نعمت‌ها را از جانب خدا بداند وَ ما بِکُم مِن نِعمَةٍ فَمِن‌َ اللّه‌ِ«1» و واقعا خود را از اداء شکر نعمتهاي الهي عاجز بداند و کفران نعمت اينست که نعمت الهي را در غير غرض الهي صرف کند که موجب عذاب الهي و از دست رفتن نعمت اوست چنانچه مي‌فرمايد: لَئِن شَکَرتُم لَأَزِيدَنَّکُم وَ لَئِن کَفَرتُم إِن‌َّ عَذابِي لَشَدِيدٌ«2».