تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قالُوا أَ جِئْتَنا لِتَلْفِتَنا عَمَّا وَجَدْنا عَلَيْهِ آباءَنا وَ تَکُونَ لَکُمَا الْکِبْرِياءُ فِي الْأَرْضِ وَ ما نَحْنُ لَکُما بِمُؤْمِنِينَ (78) قالُوا أَ جِئْتَنا: فرعون و فرعونيان به موسى عليه السّلام گفتند: آيا آمدى ما را، لِتَلْفِتَنا عَمَّا وَجَدْنا عَلَيْهِ آباءَنا: براى اينکه ما را برگردانى از دين و طريقه و اعتقادى که يافته‌ايم پدران خود را بر آن. وَ تَکُونَ لَکُمَا الْکِبْرِياءُ فِي الْأَرْضِ‌: و باشد براى شما دو نفر ملک و سلطنت در زمين، يا بزرگوارى و عظمت. گمان کردند که غرض موسى و هارون عليهما السلام از دعوت، رياست و سلطنت است، چنانچه اين سودا در آنها بود و هر کسى به خيال خود در مردم نظر نمايد، لذا از اطاعت موسى عليه السلام سرپيچى نموده گفتند: وَ ما نَحْنُ لَکُما بِمُؤْمِنِينَ‌: و نيستيم ما مر شما را ايمان آورندگان، يعنى ايمان نياوريم و تصديق نکنيم. تنبيه- سبب ايمان نياوردن آنها دو چيز بود: يکى تمسک به تقليد آباء در ج5، ص 374 اصول دين؛ و ديگر حرص بر طلب دنيا و رياست. و اين دو صفت، مذموم در شرايع، و صاحبش معاقب و ملوم است. و رياست دو قسم باشد: ممدوح و مذموم. اما ممدوح، رياست الهيه است که خداى تعالى عطا فرمايد بندگان خاص خود را از انبياء و اوصياء براى هدايت و ارشاد ايشان و رفع فساد از ميان؛ و چون انبياء و ائمه، معصوم و مؤيد به عنايات سبحانيه‌اند، مأمون باشند از اغراض دنيويه و شخصيه، پس دعوى اين منصب از ايشان نيست به غرضى مگر شفقت بر خلق و نجات آنها از مهالک دنيويه و اخرويه و فوز به سعادات ابديه.