تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَقالُوا عَلَى اللَّهِ تَوَکَّلْنا رَبَّنا لا تَجْعَلْنا فِتْنَةً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ (85) پس از امر موسى به توکل بر خداى متعال، قوم قبول نموده: فَقالُوا عَلَى اللَّهِ تَوَکَّلْنا: پس گفتند بر خداى تعالى توکل نموديم نه بر غير، و امورات را به او واگذاشته، وثوق و اعتماد بر او داريم. بعد شروع به دعا نمودند که: رَبَّنا لا تَجْعَلْنا فِتْنَةً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ‌: بار پروردگارا 1- قرار مده ما را مفتون ظالمين، يعنى ظالمين را تمکين مفرما بر ظلم ما به تحميل آنچه ما را از دين خارج کند. 2- آنها را بر ما مسلط مفرما تا گمان برند که آن ظفر و فتحى است، و بر ما مفتون شوند. 3- ما را به گناه ظالمين عذاب مکن تا تمکن يابند و بگويند اگر اينان بر حق بودندى، ايشان را عذاب نکردندى. 4- ظالمين را بر ما سلطه مده تا گمان برند که ايشان بهتر از ما هستند و آنگاه به ما مفتون شوند. ج5، ص 380 5- مجمع‌ «1»- زراره و محمد بن مسلم از حضرت باقر و صادق عليهما السلام روايت نموده در معنى آيه: مسلط مکن ظالمين را، پس امتحان نمائى ايشان را به ما. على بن ابراهيم قمى‌ «2»- از حضرت باقر عليه السّلام روايت نموده انّ قوم موسى استعبدهم آل فرعون و قالوا: لو کان لهؤلاء کرامة کما يقولون ما سلّطنا عليهم فقال موسى لقومه يا قوم ان کنتم امنتم باللّه فعليه توکّلوا ان کنتم مؤمنين. بدرستى که آل فرعون، قوم موسى را به بندگى خود وادار و گفتند: اگر براى اين جماعت کرامتى بود چنانچه گويند مسلط نمى‌شديم ما بر ايشان. و موسى عليه السّلام فرمود: اى قوم اگر ايمان داريد، پس بر خدا توکل کنيد. (ممکن است روايت دوم تفسير روايت اول باشد.)