با اينکه در اين سوره، تاريخ حضرت نوح و موسى به تفصيل بيان شده، امّا داستان توبهى قوم يونس در نصف آيه و با اشاره آمده است، ولى نام اين سوره را سوره يونس نهادهاند، شايد به خاطر حسّاسيّت و اهميّت کار قوم يونس باشد که در آخرين لحظهها توبه کردند و خداوند توبهى آنان را پذيرفت.
امام صادق عليه السلام فرمود: حضرت يونس عليه السلام از سى سالگى تا 63 سالگى تبليغ کرد، تنها دو نفر به او ايمان آوردند. حضرت، مردم را نفرين کرد و از ميان آنان رفت. يکى از آن دو مؤمن که حکيمى دانا بود، با ديدن نفرين پيامبر و رفتنش از آن منطقه، بر بلندى رفت و با فرياد به مردم هشدار داد. مردمِ متأثّر شده و با راهنمايى او از شهر بيرون رفتند و ميان خود و فرزندانشان فاصله انداختند و به درگاه خدا ناله و توبه کردند تا بخشوده شدند.
يونس عليه السلام چون برگشت، ديد که آن قوم هلاک نشدهاند، سبب را پرسيد، ماجرا را برايش شرح دادند. «1»