خداوند، هم قدرت دارد، هم حکمت و از قدرتش آنجا و آن گونه استفاده مى‌کند که خلاف حکمت نباشد و چون حکمتش اقتضا دارد که مردم آزاد باشند، هرگز با قدرت قهرى خود آنان را به ايمان اجبارى وادار نمى‌کند.
امّا مشرکان مى‌گفتند: «لَوْ شاءَ اللَّهُ ما أَشْرَکْنا» «1» اگر خدا مى‌خواست ما مشرک نبوديم، پس شرک ما خواست خدا بوده است و ما بالاجبار مشرک شده‌ايم! اين آيه مى‌تواند پاسخى به سخن آنان باشد که اگر اراده خدا بر اجبار کردن است، چرا اجبار به انحراف و شرک کند و لااقل اجبار به هدايت و ايمان بکند!؟