تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَهَلْ يَنْتَظِرُونَ إِلاَّ مِثْلَ أَيَّامِ الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِهِمْ قُلْ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَکُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ (102) فَهَلْ يَنْتَظِرُونَ‌: (استفهام بر سبيل تقريع و معنى نفى باشد) پس انتظار ندارند اين جماعتى که نظر در دلائل و حجج ننمودند و ايمان نياوردند. إِلَّا مِثْلَ أَيَّامِ الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِهِمْ‌: مگر عذاب و هلاک را مثل روزگار کسانى که هلاک شدند پيش از ايشان از کفار، يعنى هيچ باقى نمانده از دلايل و ارشاد و هدايت اين جماعت، و اتمام حجت بر آنان شده به قسمى که چيزى فروگذار نگرديده نسبت به ايشان مگر عذاب و هلاکت پيشينيانشان مانند قوم نوح و عاد و ثمود و فرعونيان، حال که چنين است: قُلْ فَانْتَظِرُوا: بگو اى پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله به ايشان پس منتظر باشيد آنچه را که وعده فرموده خداى تعالى از عذاب. إِنِّي مَعَکُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ‌: بتحقيق من هم با شما از جمله منتظران هستم وعده الهى را. العيّاشىّ‌ «1» عن محمّد بن الفضيل عن ابى الحسن الرّضا عليه السّلام قال: سئلته عن شى‌ء فى الفرج فقال ا و ليس تعلم انّ انتظار الفرج من الفرج. اللّه يقول‌ «فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَکُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ.» عياشى از محمد بن الفضيل روايت نموده که سؤال نمودم حضرت رضا عليه السّلام را از چيزى در فرج. پس فرمود: آيا نمى‌دانيد که انتظار فرج از فرج باشد، خداى تعالى فرمايد: «فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَکُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ».