1- شکّ ديگران، باعث شک وترديد ما نشود. قاطعيّت، شرط رهبرى است. إِنْ کُنْتُمْ فِي شَکٍّ مِنْ دِينِي فَلا أَعْبُدُ ...
2- هرگونه سازش، مداهنه و انعطاف با کافران ممنوع است، بايد جبههى کفر را از خود مأيوس سازيم. فَلا أَعْبُدُ ...
3- دشمن حتّى در سران اسلام هم طمع دارد. پس بايد برائت و تسليمناپذيرى خود را به صراحت اعلام کنيم. «فَلا أَعْبُدُ»
4- کسى که مرگ و حيات به دست اوست، سزاوار پرستش است. «أَعْبُدُ الَّذِي يَتَوَفَّاکُمْ»
5- با آنکه مرگ و حيات هر دو تنها به دست خداست، امّا اين آيه، مرگ را مطرح مىکند. زيرا مرگ، بهترين وسيلهى هشدار است. «الَّذِي يَتَوَفَّاکُمْ»
6- مشرکان، معبودهاى خود را عاقل مىپنداشتند. ( «الَّذِينَ» براى عقلا مىباشد)
تفسير نور(10جلدى)، ج3، ص: 629