1- آنچه از سوى خداوند آمده، (مثل قرآن و تعاليم انبيا) همه حقّ و از شئون ربوبيّت اوست. «الْحَقُّ مِنْ رَبِّکُمْ»
2- هدف بعثت انبيا و فرستادن کتب آسمانى، تربيت تمام انسانهاست. يا أَيُّهَا النَّاسُ ... رَبِّکُمْ
3- خداوند حجّت را تمام کرده است و ما عذرى در نپذيرفتن حقّ نداريم. «قَدْ جاءَکُمُ الْحَقُّ»
4- خداوند از هدايت يافتن ما بىنياز است، سود و زيان هدايت و گمراهى تنها به خود ما باز مىگردد. «لِنَفْسِهِ»
5- انسان داراى اختيار است و سرنوشت هرکس به دست خود اوست، حتّى انبيا هم حقّ اجبار مردم را ندارند. «ما أَنَا عَلَيْکُمْ بِوَکِيلٍ»
6- وظيفهى انبيا، ارشاد وتبليغ است، نه اجبار واکراه. «ما أَنَا عَلَيْکُمْ بِوَکِيلٍ»
تفسير نور(10جلدى)، ج3، ص: 632