تمام مواردى که قرآن از عمل صالح سخن به ميان آورده، در کنار ايمان است، «آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ»* جز در اين آيه که مى‌فرمايد: «صَبَرُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» که البتّه مراد از صابران در اين آيه نيز همان مؤمنان واقعى است، لکن چون در برابر افراد کم‌ظرفيّت مطرح شده است، به جاى «آمَنُوا»* تعبير به «صَبَرُوا» شده است.
صبر، تنها در برابر تلخى‌ها نيست، بلکه در رفاه و شادى نيز بايد صبر کرد وگرنه سبب طغيان انسان خواهد شد. چنانکه بنى‌اسرائيل وقتى از تحت سلطه‌ى فرعون خارج شده و به
جلد 4 - صفحه 29
رفاه و آزادى رسيدند، «جَعَلَکُمْ مُلُوکاً» «1» طغيان کردند، به سراغ گوساله‌پرستى رفتند و در برابر نهى از منکر هارون، تا مرز پيامبر کشى پيش رفتند. «وَ کادُوا يَقْتُلُونَنِي» «2»