نکته‌های تفسیر نور

گاهى کفّار از پيامبر مى‌خواستند کوه‌هاى مکّه را با معجزه به طلا تبديل کند و يا فرشته‌اى براى تأييد او نازل شود، از سوى ديگر بعضى به خاطر بغض و کينه حاضر نبودند که‌ «1». مائده، 20. «2». اعراف، 150. جلد 4 - صفحه 30 پيامبر صلى الله عليه و آله آنچه را مربوط به حضرت على عليه السلام است، بيان کند و اگر هم بيان مى‌فرمود، نمى‌پذيرفتند. لذا پيامبر صلى الله عليه و آله سينه‌اش تنگ و ناراحت مى‌شد و در نتيجه پيام آيات را به تأخير مى‌انداخت و اين با عصمت پيامبر صلى الله عليه و آله منافاتى ندارد. زيرا گاهى ابلاغ پيام الهى فورى نيست و پيامبر صلى الله عليه و آله هم روى ملاحظاتى که آن هم شخصى نيست، (بلکه بر اساس مصلحت است،) ابلاغ آيات را به تأخير مى‌انداخت. امّا با نزول اين آيه، آن ملاحظات هم کنار گذاشته مى‌شود و با قاطعيّت، پيام آيه ابلاغ مى‌گردد. ممکن است ترک بيان وحى تنها نسبت به برخى افراد لجوج بوده که پيامبر صلى الله عليه و آله از هدايت آنان مأيوس بوده است، لکن خداوند مى‌فرمايد: گرچه ايشان ايمان نخواهند آورد، امّا تو وظيفه‌ى خودت را ترک نکن. شايد معناى آيه اين باشد که کفّار افرادى بى‌تفاوت و بهانه‌گير هستند که گويا تو وحى ما را بر آنان نخوانده‌اى، و شايد مراد اين باشد که انديشه‌ى تأخير و ترک ابلاغ برخى از آيات قرآن، مايه‌ى دلتنگى تو است.