تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى‌ عَلَى اللَّهِ کَذِباً أُولئِکَ يُعْرَضُونَ عَلى‌ رَبِّهِمْ وَ يَقُولُ الْأَشْهادُ هؤُلاءِ الَّذِينَ کَذَبُوا عَلى‌ رَبِّهِمْ أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ «18» وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى‌ عَلَى اللَّهِ کَذِباً: و کيست ظالمتر، يعنى هيچکس ستمکارتر نيست از کسى که افترا کند و نسبت دهد بر خداى تعالى دروغى را از انکار وحى و اثبات شريک و ساختگى بودن قرآن. أُولئِکَ يُعْرَضُونَ عَلى‌ رَبِّهِمْ‌: آن گروه افترا کنندگان عرضه خواهند شد در موقف بر محضر پروردگار، به اين وجه که تمام خلائق آنها را ببينند و اعمالشان را سؤال و ايشان را بر آن مجازات نمايند. وَ يَقُولُ الْأَشْهادُ: و مى‌گويند گواهان، مراد حفظه اعمال و کرام الکاتبين يا پيغمبر براى هر امتى يا شهداى هر عصرى از ائمه معصومين‌ «2» يا اعضاء و جوارح ايشان شهادت دهند که: هؤُلاءِ الَّذِينَ کَذَبُوا عَلى‌ رَبِّهِمْ‌: اين جماعت کسانيند که از فرط عناد و انکار، دروغ گفتند بر پروردگار خود. يا تکذيب نمودند رسل الهى را و نسبت دادند به ساحت کبريائى سبحانى، ناشايستگى‌ها. أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ‌: آگاه باشيد لعنت و دورى از درگاه قرب حق است بر کافران. اين تهويل عظيم است از آنچه احاطه کند آنها «1» تفسير مجمع البيان ج 3 ص 150. «2» مدرک اخير. جلد 6 - صفحه 44 را از عظم عذاب و الم عقاب در روز حساب به جهت ظلم ايشان به نفس خود به کذب و افتراى بر خداوند متعال.